plakaty, reprodukcje, obrazy, fototapety - dekorowanie ścian w Twoim wnętrzu

Georges-Pierre Seurat (ur. 2 grudnia 1859 w Paryżu, zm. 29 marca 1891 tamże) - francuski malarz, założyciel stylu malarskiego pn. neoimpresjonizm. Jego sztandarowe dzieło neoimpresjonistyczne Niedzielne popołudnie na Grande Jatte (1884-1886) stało się jednym z najważniejszych dzieł malarstwa XIX wieku.

Georges Seurat jest twórcą pointylizmu. Obraz powstawał przez nakładanie obok siebie drobnych plamek o czystch, nasyconych barwach, które zlewając się w oku widza dają efekt nieuchwytności światła. Nie zdążył rozwinąć swej teorii koloru, gdyż żył bardzo krótko. Zmarł w wieku 31 lat, zaledwie kilka lat po rozpoczęciu kariery malarskiej.

Urodził się w Paryżu 2 grudnia 1859 roku. Jest trzecim z kolei, z czworga dzieci Ernestine Faivre i Chrysostoma Seurata. Rodzice żyli dostatnio, więc nie miał problemów finansowych i mógł poświęcić się sztuce. Od najmłodszych lat interesował się rysunkiem. Do malowania zachęcał go wuj malarz-amator, zachęca chłopca do malowania. W wieku 17 lat Seurat zapisuje się do Miejskiej Szkoły Rzeźby i Rysunku, a w 1878 rozpoczyna studia w Akademii Sztuk Pięknych. W czasie studiów malarz spędza wiele czasu w bibliotekach i muzeach, studiując dzieła starych mistrzów. W 1879 roku Seurat ogląda Czwartą Wystawę Impresjonistów i jest to prawdopodobnie punkt zwrotny w jego karierze artystycznej. Według relacji jego przyjaciół Seurat przeżywa wtedy `głęboki i niespodziewany szok`. Pod koniec roku zostaje powołany do wojska i wyjeżdża do jednostki w Breście. Po zakończeniu służby wojskowej wraca do Paryża. Odchodzi od propagowanego przez Akademię Sztuk Pięknych malarstwa akademickiego i wraz ze swym przyjacielem Aman-Jean`em wynajmuje pracownię. Interesują go malarze XIX w., studiuje przede wszystkim dokonania impresjonistów. Bazując przede na pracy chemika M.E.Chevreula pod tytułem Prawo kontrastu symultanicznego kolorów wyprowadza teorię zlewania się, która staje się podstawą jego innowacji malarskich (pointylizm). W 1883 roku po raz pierwszy wystawia swoje obrazy na Salonie, lecz jest to rysunek nie zapowiadający jeszcze charakterystycznego stylu malarskiego Seurata. Także w 1883 r. rozpoczyna pracę nad swym pierwszym ważnym dziełem - Kąpielą w Asnieres. Obraz zostaje odrzucony przez Salon w 1884 roku i dlatego Seurat prezentuje go na Wystawie Malarzy Niezależnych. Płótno wisi w kącie przy barze, lecz przyciąga uwagę kilku krytyków, oraz budzi entuzjazm malarza Paula Signaca, który później przejmie styl Seurata. W 1885 roku Seurat spędza lato w Grandcamp, małym porcie, gdzie maluje wiele obrazów przedstawiających morze. Jesienią spotyka Camille'a Pissarra, który natychmiast przechwytuje tę technikę. Na ostatniej wystawie impresjonistów, Seurat wystawia swój najważniejszy i chyba najwspanialszy obraz - Niedzielne popołudnie na Wyspie Grande-Jatte. Krytycy, zaszokowani zgeometryzowanymi kształtami oraz mnogością małych, kolorowych plamek, bardzo źle przyjęli ten obraz. Chcąc zdyskredytować styl Seurat nazywają go pointylizmem, co oznacza kropkowanie lub punktowanie. We wrześniu 1886 krytyk sztuki Felix Feneon, obrońca i przyjaciel Seurata, po raz pierwszy używa terminu metoda neo-impresjonistyczna. Zainicjowany przez Seurata kierunek niewątpliwie wywodzi się z impresjonizmu, będąc jednocześnie jego radykalną odnową. Seurat stworzył malarstwo intelektualne, usystematyzowane, podporządkowane pewnym regułom i zasadom. Wokół Seurata zbiera się grupa malarzy, w tym Pissarro i Signac. Obrazy Seurata znajdują licznych zwolenników w Belgii, dlatego też w lutym 1887 w Brukseli wystawiono Niedzielne popołudnie na wyspie Grande-Jatte i kilka obrazów o tematyce morskiej. Na przełomie 1887 i 1888 r. Seurat odstępuje od kompozycji plenerowych i wyznacza sobie nowe zadanie: pragnie dostosować swą technikę do scen we wnętrzach. Powstają m.in. Modelki i Parada. Kolejnym ważnym obrazem Seurat będzie Pudrująca się kobieta. Za modelkę posłuży mu młoda robotnica Madeleine Knoblock. Malarz będzie miał z nią syna. Dziecko urodzi sie 16 lutego 1890 r. Ich związek utrzymywany będzie jednak w ścisłej tajemnicy i dopiero po śmierci Seurata przyjaciele dowiedzą się, że miał syna. 26 marca 1891 roku artysta rozchorowuje się. Ma dyfteryt i w trzy dni później umiera w wieku trzydziestu jeden lat. Dwa tygodnie później jego dziecko umrze na tę samą chorobę. Jego technikę próbowali naśladować tak wybitni malarze jak Pissarro, van Gogh, Gauguin, Matisse. Jednak żaden z nich nie był w stanie osiągnąć tak wspaniałych efektów jak Seurat.

jego dzieła to:

Modelki (1888)
Latarnia morska w Honfleur (1886)
Kąpiel w Asnieres
Parada
Pudrująca się kobieta
Białe domy
Plaża w Bas-Butin
La Maria
Latarnia morska w Honfleur
Popołudnie na wyspie Grande Jatte
Le Pont de Courbevoie
Port-en-Bessin
Widok Le Crotoy
Cyrk